اخبار و رویدادها

اخبار
26 تیر 1396
گفتگو با مدیرعامل شرکت ایده کاوان عضو پارک فناوری پردیس

وقتی در دهه 50 میلادی نام رباتیک به میان آمد کسی فکر نمی کرد این فناوری امروز تا این حد در صنایع تاثیرگذار باشد، در حال حاضر حوزه هایی مانند تولید، هوا و فضا، نظامی، امنیت مدنی و حمل و نقل در احاطه ربات ها هستند. امروزه ربات ها در بسیاری از کارها و مخصوصا فضای تولیدی ها به جای انسان فعالیت می کنند که باعث کاهش صدمات به کارگران، کاستن از میزانحوادث و ضایعات شده ا ند.

اما در قرن بیست و یک، توجه معطوف به ربات های سیار و متحرکی است که می توانند با استفاده از یک پلتفرم سیار، طیف وسیعی از فعالیت ها را در محیطی که برای نوع بشر قابل دسترسی نیست، انجام بدهند.

پیش بینی می شود در سال 2030 بسیاری از خانه های دنیا ربات های خدمتکار شخصی خودشان را خواهند داشت، بر اساس پژوهش هایFrost & Sullivan بازار ربات های سیار احتمالا تا سال 2020 به 17.39 میلیارد دلار خواهد رسید.

با توجه به اهمیت این حوزه در زندگی بشر و همچنین آینده رو به رشد این فناوری به سراغ مدیرعامل شرکت رباتیک ایده کاوان یکی از شرکت های موفق ایرانی مستقر در مرکز رشد و فناوری پارک پردیس و فعال در زمینه رباتیک رفته ایم. این شرکت موفق به کسب جایزه اولی استارت آپ ورلد مونیخ آلمان شده است و اختراعolive تنها چمدان تمام هوشمند جهان در شناسنامه این شرکت می درخشد همچنین ربات لوله نورد به منظور بازرسی لوله های فاضلاب از دیگر دستاوردهای این شرکت است.

ابوالفضل حسنی متولد 65 است و از روزهای کودکی اش به تولید و اختراع، علاقه خاصی داشته است، او کاردانی خود را در رشته برق در اراک و کارشناسی اش را در حوزه انتقال توزیع به اتمام رسانده و چند وقتی ایست به دلیل مشغله های کاری ارشد خود در رشته کنترل و ابزار دقیق را رها کرده است.


گفتگوی ویژه ما با این مدیر استارت آپی و پرتلاش مستقر در پارک فناوری پردیس را در ادامه بخوانید:

قصه فعالیت های رباتیک ابوالفضل حسنی از کجا شروع شد؟ اصلا چرا رباتیک؟

من از کودکی با توجه به محیط خانواده ای که در آن رشد کردم به زندگی کارمندی علاقه ای نداشتم و همیشه در رویاهایم خودم را صاحب یک کسب و کاری می دیدم که توانسته محصول تولید کند و اشتغال زایی به عمل بیاورد. در روزهای نوجوانی ام وسایل الکترونیکی توجه ام را جلب می کرد و ساعت ها روی آن ها کار می کردم، در دبیرستان وقتی می خواستم انتخاب رشته کنم علارقم اینکه به رباتیک علاقه ام شکل گرفته بود اما به دلیل کمبود منابع و امکانات در شهر کوچکم، گزینه ای جز برق پیش رویم نبود، در همان دوران دبیرستان ایده پردازی ها در زمینه رباتیک را شروع کردم و چند ایده کوچک که در ذهنم بود را پرورش دادم اما به دلیل اینکه دسترسی به امکانات ، سازمان یا پشتوانه نداشتم ایده ها همانجا خاک میخورد، وقتی به دانشگاه رفتم شروع به پیاده سازی ایده هایم کردم و با شرکت در چند مسابقه موفق به کسب مقام در این حوزه شدم.


پس دانشگاه نقطه شروع فعالیت های جدی شما در زمینه رباتیک بود؟ آیا حمایتی هم از شما توسط دانشگاه صورت گرفت؟

متاسفانه در آن سال ها امکانات لازم برای فعالیت جدی در زمینه رباتیک وجود نداشت، ما نه حامی و پشتوانه ای داشتیم و نه حتی راهنمایی که بتواند مسیر را نشان مان دهد، دانشگاه تنها حُسنی که برای من داشت پیدا کردن دوستان و جمع کردن یک تیم خوب بود، در واقع خلا بزرگی بین ایده های ما و امکانات لازم برای پیاده سازی آن ها وجود داشت اما از این نظر نمی توان به دانشگاه ها هم ایرادی گرفت چراکه سازوکاری برای آن ها هم تعریف نشده تا بتوانند از ایده های دانشجویی حمایت مالی کنند یا کمک کنند ایده ها به سرانجام برسد.

این خلا حتی امروز و در شهرهای بزرگ هم وجود دارد و چه ایده ها و اختراع هایی که می توانند به پیشرفت و سرعت صنعت کمک کنند و به دلیل نبود سازو کار درست حمایتی در نطفه خفه می شوند.

با این حال شما مسیر درستی را پیش گرفتید و تلاش هایتان نتیجه داد؟

من حدود 15سال از بهترین سال های زندگی ام را در این مسیر گذاشتم که به نظرم تاوان بزرگی بود، سال های زیادی را صرف تجربه اندوزی در این مسیر کردم که می شد با حمایت و کمک یک سرمایه گذار آن زمان را صرف تولید و پیشرفت بیشتر کنم.

به نظر من ایده به وجود می آید که ثروت ایجاد کند، که اشتغال زایی کند و محصولی برای برطرف کردن مشکلات صنعت یا زندگی بشر تولید کند اما فرایند تبدیل یک ایده به محصول در کشور ما خیلی طولانی است و چالش های زیادی بر سر راه مخترع وجود دارد.


اماکن حمایتی چون پارک های فناوری در کشور برای همین منظور تعریف شده اند، آیا شما با این فضاها آشنایی نداشتید؟

من سال 88که درسم در مقطع کاردانی تمام شد با تحقیقاتی که برای دریافت حمایت و کمک انجام میدادم با پارک های فناوری آشنا شدم، بعد از آن برای ادامه تحصیل به تهران آمدم و سال 90درخواست ورود به پارک فناوری پردیس را دادم و نهایتا سال91وارد پارک شدم.


برای ورود به پارک محصول یا اختراعی داشتید؟

بله ایده ما یک ربات با یک مکانیزم مکانیکی منعطف با 8چرخ بود که سال 86ثبت اختراع کردم و در آن سال هیچ مشابه ای در دنیا نداشت و چندین جایزه و مقام در مسابقات کشوری به دست آورده بود.


وقتی وارد پارک شدید فعالیت هایتان چطور پیش رفت؟ توانستید محصولی تولید و به بازار عرضه کنید؟

پیش از ورود به پارک ما در مسابقات و دانشگاه ها ایده مان همیشه به عنوان ایده برتر معرفی می شد، ربات ما قابلیت تبدیل به محصول و تجاری سازی را داشت اما این ایده در مسابقات و دانشگاه ها تایید شده بود جایی که صرفا به جذابیت ایده و هایتک بودن آن توجه می کنند و فرصت های بازار و فروش آن در بازار مد نظر نیست.

متاسفانه ما به بازار ایده فکر نکرده بودیم، در ابتدا مذاکرات خود با صنایع نظامی برای ساخت یک خودرو منعطف را شروع کردیم اما هزینه های بالای محصول برایشان توجیه اقتصادی نداشت و کارمان همانجا به بن بست خورد.

پس از آن کاربری ربات را تغییر دادیم و " ربات منعطف حمل مصدوم" را طراحی کردیم و به سمت هلال و احمر، امداد و نجات و میادین ورزشی رفتیم، در آن حوزه علارقم اینکه هزینه ها را کاهش دادیم و صرفه اقتصادی ایجاد کردیم اما همچنان استقبالی برای حمایت و کمک به تولید محصول از سوی بازار هدف دریافت نکردیم، از طرفی فرهنگ استفاده از ربات در سال های گذشته به شکل امروز وجود نداشت.


یعنی بازار هدف که هلال احمر بود حاضر به خرید محصول شما نشد؟

ما یک نمونه اولیه طراحی کردیم اما کسی محصول نیمه صنعتی را نمی خرید و ما برای تولید صنعتی و تولید چند نمونه اولیه نیاز به سرمایه ای بالا داشتیم که تامین شخصی آن برایمان مقدور نبود.

ظرفیت بازار برای استفاده از این ربات وجود داشت اما ما فقط نمونه اولیه را ساخته بودیم و محصول تمام شده و تولیدی نداشتیم، برای آن ها هم سازوکاری تعریف نشده بود که از یک تیم جوان حمایت کند و برای تولید محصول سرمایه گذاری کنند، در دنیا سرمایه گذاران خصوصی هستند که ریسک میکنند و از یک ایده پول و ارزش افزوده بالایی می آفرینند که ما آن سرمایه گذار خصوصی را هم نداشتیم.


پس در نهایت برای نگه داشتن مجموعه و حضور در بازار رباتیک کشور چه کردید؟

ما چندین ایده رباتیک دیگر برای صنایع مختلف طراحی کرده بودیم و آماده سرمایه گذاری بودیم اما متاسفانه در کشور ما بسیاری فعالیت های خطرافرین که باید توسط ربات انجام شود توسط نیروی انسانی و به شیوه های دستی انجام می شود چون هزینه نیروی انسانی پایین تر است، بررسی های ما ادامه داشت تا اینکه متوجه شدیم تنها جایی که در حال استفاده از ربات است حوزه آب و فاضلاب برای پاکسازی و رصد لوله های آب و فاضلاب است، جایی که به دلیل محدودیت هایی چون پایین بودن قطر لوله ها و وجود گازهای سمی امکان ورود انسان وجود ندارد.


یعنی شروع به تولید ربات برای آب و فاضلاب کردید؟

قضیه به این سادگی ها نبود ورود به آب و فاضلاب و جلب اعتماد آن ها چهار سال زمان برد. ابتدا جلب اعتماد مشتریان این ربات و جذب سرمایه کافی برای ساخت ربات کار خیلی سختی بود به همین دلیل تصمیم گرفتیم تا با استفاده از تسهیلات پارک فناوری پردیس و ساخت یک نمونه ربات و ارائه خدمات بازرسی در قالب پیمانکار، به سازمان آب و فاضلاب توانایی خودمان را در ساخت ربات نشان دهیم، که منجر به خرید یک دستگاه ربات سازمان از ما شد و نهایتا توانستیم با جلب اعتماد مشتریان در سال 95 سه دستگاه ربات ویدئو متری شبکه فاضلاب و سه دستگاه دوربین بازرسی چاه عمیق را به این سازمان بفروشیم.


کمی در مورد سازوکار این ربات لوله نورد برایمان توضیح دهید؟

عملیات ویدئو متری شبکه فاضلاب (پیش از بهره برداری و پس از بهره برداری) در تمام اقطار شبکه و انشعابات از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است که توسط این نوع ربات ها انجام می شود.

عملیات ویدئو متری با هدایت ربات توسط اپراتور در طول لوله صورت می گیرد که مجهز به دوربین و انواع سنسورها است که اپراتور با مشاهده ویدئو ارسالی ربات بصورت زنده عیوب موجود در لوله ماننده ترک،شکستگی،اتصال های معیوب و وجود موانع و سایر عیوب را مطابق با استاندارد های جهانی در نرم افزار سیستم بازرسی ثبت می کند و بصورت همزمان سیستم کنترل ربات با اندازه گیری مسافت طی شده محل دقیق عیوب و با سنسور زاویه و لیزر شیب و قطر لوله را محاسبه و در قالب یک گزارش نمایش می دهد.


تفاوت این ربات با نمونه های مشابه خارجی که پیشتر گفتید در چیست؟ آیا مزیتی هم نسبت به آن ها دارد؟

برای محصولات هایتکی چون ربات آن هم در صنایع ایران که شرایط و محیط خاص خود را دارند مهمترین وجه تمایز ما داخلی بودن است، اینکه سازمان می تواند خدمات و سرویس های لازم را به سهولت و سرعت کافی از ما دریافت کند مهمترین اصل است، وقتی نمونه خارجی به مشکلی برمی خورد هزینه بالایی پرداخت می شد تا ربات برای شرکت خارجی ارسال شده، تعمیر و سرویس شود و برگردد. سازگاری با شرایط کار ما و خدمات و پشتیبانی در ربات های خارجی کمتر وجود داشت ، در کنار همه این ها انعطاف پذیری ما برای تغییر در طراحی بر اساس نیاز مشتری هم وجود دارد.همچنین قیمت ربات ما تا 50درصد از نمونه های خارجی کمتر است.


آینده کاری "ایده کاوان" را چطور می بینید؟ چشم اندازهای مشخصی دارید؟

آینده کاری ما فعالیت هرچه بیشتر در حوزه تولید ربات ها و کاهش فعالیت های خدماتی است، ما از ابتدا وارد حوزه آب و فاضلاب شدیم تا بتوانیم به عنوان نقطه پرتاب و جلب اعتماد صنایع دیگر در این عرصه فعالیت کنیم، رشد ما در آب و فاضلاب باعث می شود صنایع دیگر هم به ما اعتماد کنند. در واقع کار تخصصی ما تمرکز روی آب و فاضلاب نیست و سعی داریم در حوزه بازرسی وارد صنایع دیگر چون صنعت نفت شویم. به علاوه روی ربات های دیگر در صنایع مختلف در حال تحقیق و بررسی هستیم.


در آخر آیا پیشنهادی برای علاقه مندان به این فناوری دارید؟ اصلا با تجربه ها و فراز و نشیب هایی که از سرگذرانده اید به کسی پیشنهاد می دهید وارد این حوزه شود؟

به نظرم عصر صنعت و آی تی این روزها دارد به اتمام می رسد و حالا نوبت رباتیک است که حرف اول را در دنیا بزند، اگر ما به سمت رباتیک نرویم از دنیا عقب می مانیم و شاید در سال های آینده تنها مصرف کننده ربات ها باشیم در حالی که پتانسیل ها و ظرفیت های خالی برای پیشرفت در این صنعت را داریم، خبر خوب هم این است که در حال حاضر خیلی از دنیا عقب نیستیم و همپای بسیاری کشورها در حال حرکتیم.

امروزه فرهنگ استفاده از ربات ها تا حدودی در کشور به وجود آمده و فعالیت در عرصه ربات های خانگی و خدمت رسان بستر بسیار آماده ای برای فعالیت دارد، ما هم آمادگی خود برای حمایت مشاوره ای و حتی تخصصی از افراد و تیم هایی که می خواهند وارد این عرصه شوند را اعلام می کنیم.

  • بازدیدکنندگان: 106
  • (رتبه بندی جاری 0.0/5 ستاره ها) مجموع آرا: 0
  • 0 0

نظری وجود ندارد.

پاسخ